Pi + Jeandix on tour

Tibet's sweet, Tibet's bitter

2010-04-04T11:17:00.042+02:00

Meer plaatjes zien? Ga naar de fotosite. Hier vind je niet alleen foto's van Tibet, maar ook alle andere foto's van San Fransisco, Nieuw Zeeland, Indonesie, Sydney, Hong Kong, China, Nepal en uiteraard Pim's dieren- en plantenshow.

Het contrast tussen Nepal en Tibet kan niet groter zijn. Vanuit de noordelijke kant van de Himalaya reden we met de Landcruiser over intens enge bergwegen om via het laatste Chinese grensdorpje, na een grondige securitycheck, voet in Nepal te zetten. De tijd gaat dan plotsklaps 2,25u vooruit maar het meest opmerkelijk zijn de veranderde sfeer en het warme weer. Van het kille, strakke China naar het losse, gezellige Nepal. Van de kou en de woestijnachtige omgeving naar kleurige begroeiing en een heerlijke 30 graden met bries. Bizar!! In Kathmandu stortten we ons gisteravond op vers brood, falafel en salade - eindelijk vers eten zonder yaksmaak.

Uniek Tibet
Nu lijkt het misschien zo dat Tibet (dat deel van China is) ons weinig plezier heeft gebracht, maar dat is niet zo. Tibet is uniek qua natuur, de mensen zijn bijzonder gastvrij en vrolijk, en het leren over hun cultuur en geloof was heel inspirerend. We hebben een enorm gave en spannende hike gemaakt op 5000 m hoogte door besneeuwde valleien, slapend in een tentje bij -10 graden, kaartspelend naast een vuurtje met onze gids en yak-mannen, wandelend over ruige passen (we begonnen allebei ziek aan de hike, ik met keelontsteking en Pim met overgeven/diarree maar kwamen er wonder boven wonder helemaal beter uit na vier dagen...). We hebben kloosters bezocht in zonovergoten Tibetaanse bergdorpjes. Enorm veel lol gehad met onze reisgenoten Katie, onze gids en onze chauffeur. Stoer rondgesjeest met onze witte fourwheeldrive door letterlijk adembenemende landschappen (wat wil je op gemiddeld 5000 m hoogte). We hebben aan de voet van de Mount Everest gestaan, omhoogkijkend naar de besneeuwde top die van alles op de aarde het dichtst bij de hemel is. Wauw...

Een gevangenis..
Toch laat deze reis ook een bittere nasmaak achter. Zoals een gids zei: Tibet is eigenlijk een gevangenis. Voor de Tibetanen is het erg moeilijk hun eigen cultuur te behouden en de controle van de Chinese overheid is enorm. Dat zie je en dat voel je. Er zijn overal soldaten die je in de gaten houden - als je in Lhasa op straat een gesprekje voert met een Tibetaan komt er direct politie op je af. We mochten niet in een Tibetaans Guesthouse slapen maar moesten verplicht naar een Chinees megahotel. Ook onderweg werden we voortdurend gecontroleerd. Onze gids kon zelfs het laatste deel van de reis niet met ons mee omdat de grens naar Nepal momenteel heel streng wordt bewaakt, en Tibetaanse mensen niet worden vertrouwd. En dan te bedenken dat veel mensen van zijn generatie Tibetanen zelf na hun middelbare school een tigdaagse voettocht/vlucht naar India hebben gemaakt, dwars door de Himalaya. Met plastic zakken in de schoenen als bescherming tegen de sneeuw en met als enig voedsel meel vermengd met gesmolten sneeuw. Dit, om te ontsnappen aan het Chinese regime. Zo konden ze een studie volgen in Dharamsala aan de opleiding van de Dalai Lama, die nog steeds door de Tibetanen als spiritueel en politiek leider wordt beschouwd - en dus echt verafschuwd wordt door China. Dat is momenteel bijna onmogelijk omdat de grens met Nepal steeds strenger wordt bewaakt.
Onze gids is nu een organisatie aan het opzetten die arme mensen op het platteland helpt hun positie te verbeteren, een goede zaak want het wordt de Tibetanen niet makkelijk gemaakt hoewel China ook welvaart, scholing en voorzieningen brengt. Dit is een complexe situatie die niet in een paar woorden te vatten is, maar zeer de moeite waard om verder over te praten. We hebben de afgelopen weken allerlei bijzondere verhalen gehoord; ik ben nu bezig ze in een artikel te gieten en wie weet te publiceren. Deze komt uiteraard op deze blog terecht zodra gereed!
Bijna naar huis
Op dit moment, in Kathmandu, genieten we erg van alle comfort zoals een warme douche, het lekkere eten en het kunnen lezen van kranten en verkeersborden. De komende week is de laatste van deze reis. We gaan het rustig aan doen, de stad verkennen, winkelen :) en een kleine hike maken in de omgeving. En dan is het alweer tijd om naar huis te gaan na vier maanden avontuur! We hopen dat je net zoveel hebt genoten van onze verhalen als wij van onze reis, en bij wijze van afsluiting hierbij een passende (lichtelijk ingewikkelde) quote die we vandaag in een Nepalees tijdschrift vonden.

Why are we travelling? Because, to know yourself and to decide between what's your choice and what's simply handed to you by tradition, you have to see what choices and traditions others have, as a contrast.

Namaste, Tashi Delek, Ni Hou, Salam, Good bye, tot ziens!

PS onderstaand plaatje kregen we per mail van Stephan, met een dikke vette knipoog!

Het Grote Tibet-avontuur

2010-03-20T16:09:00.007+01:00

We zijn in Tibet. Ja, je leest het goed, we zijn in Tibet. Niemand die ons nog uit Tibet krijgt. En dat middenin het politiek gevoelige maart, gedurende een dikke twee weken, met maar een handvol andere buitenlanders.

Pim, Katie en ik hebben een enorm spannende week achter de rug en zijn hier eergisteren met stijve schoudertjes en gerimpelde voorhoofdjes uit de trein gestapt. Uiteindelijk hebben we op drie verschillende plaatsen in China -en die liggen NOGAL ver uit elkaar- visumaanvragen gedaan. Door al het geregel de afgelopen drie weken mochten we dan wel een blackmarket treinkaartje en een entreebewijs voor Tibet hebben, maar inmiddels zou ons visum nog maar heel even geldig zijn. Onze eerste aanvraag was namelijk verpest doordat we hadden verteld dat we naar Tibet gingen. Dom! Nooit eerlijk zijn tegen Chinese officials. Met een onzinverhaal zijn we 500 km verderop wel door de procedure gekomen en hebben drie uur voordat de trein vertrok ons verlengde visum opgehaald. Eindelijk!! Na drie weken stress en twee maanden voorbereiding was het dan allemaal gelukt. Willen we op de trein stappen, staan we op het verkeerde station!! Verschrikkelijk. Met gezwinde spoed ook deze drempel overkomen en rennend en puffend vonden we ons plekje in de trein.

De treinreis (de hoogste van de wereld, nl gemiddeld 4500m!) was prachtig qua omgeving en zeer bijzonder; we zaten twee dagen en nachten opeengepakt met duuzend chinezen/tibetanen op een veel te kleine ruimte, en als ik er nou bij vertel dat hun persoonlijke hygiene toch echt wat anders is dan die van ons, dan begrijp je dat we regelmatig ons verstand op nul moesten zetten. Ik was de hele reis intens zenuwachtig dat de politie achter ons aan zou komen en we zijn ook flink aan de tand gevoeld, bijna van de trein gegooid maar.... daar rolde de trein na 48 uur Lhasa binnen op 17 maart 2010, 16.30u. Het mooiste moment van deze vakantie was het zien van Lobsang, onze gids, met wie we al twee maanden contact hebben en die we nu eindelijk mochten ontmoeten. We kregen een witte sjaal als welkom en maakte letterlijk een rondedansje arm in arm. WOW!! We zijn er!! Hij was net zo blij als wij.

En nu na twee dagen Lhasa, het bezoeken van kloosters, het ontmoeten van zo veel mooie mensen, het onderworpen zijn aan regels (niet na 21u naar buiten, niet praten met Tibetanen, geen foto's maken van politie, geen OV, niet zonder gids over straat) en het in je rug voelen van de ogen van de honderden politieagenten en militairen, kan ik wel zeggen dat dit mijn grootste reisavontuur ooit is. Zie hier alvast een paar foto's van de debatterende monniken in het Sera-monestary, het Potala Palace waar de Dalai Lama ooit woonde en wij, 'de drie musketiers'. Wij gaan twee heel speciale weken tegemoet hier op het dak van de wereld waar altijd de zon schijnt, en is het niet buiten dan wel in de harten van de mensen... Tashi Delek!

Ga voor de plaatjes naar de fotosite.

Een weekje China

2010-03-01T11:35:00.004+01:00

Dag mensen,

We zitten nu al een week in de miljoenenstad Cheng Du in de Chinese provincie Sichuan. Er is hier prachtige natuur, een levendig stadscentrum en het is onwijs interessant om de Chinese cultuur te leren kennen. Maar we zijn hier voor een andere reden: een oneway ticket naar Tibet regelen. Dat is een heel gedoe. Naast een visum voor China hebben we voor Tibet, als provincie van China, ook een speciaal permit nodig. Deze is moeilijk te krijgen. Daar komt bij dat het sinds een paar weken zo'n beetje onmogelijk is om een trein- of vliegticket te boeken naar Lhasa, de hoofdstad van Tibet. Maar! We komen stap voor stap dichterbij. Bij het hostel (Sim's Cozy Garden Hostel) helpen ze ons met objectieve informatie over alle mogelijkheden. En we hebben supergoed contact met Lobsang, de Tibetaanse gids die we via Wout en Heidi kennen. Met hem hebben we al een prachtige rondrit uitgestippeld inclusief hike. En vanochtend hebben we heel goed nieuws ontvangen: hij heeft onze permits geregeld! Dat is echt heel gaaf en bijzonder!

Nu dus nog de reis. Maart is een politiek gevoelige maand en het vliegtuig of de trein die wel gaat zit al bomvol omdat het een drukke reistijd is voor de Chinezen vanwege het Chinese nieuwjaar. Dus makkelijk gaat het niet worden. Samen met Katie onze reisgenoot gaan we lekker aan de slag (leuren bij ambtenaren en ticketofficers, dat werk...)

Groetjes uit China!

Pim en Jantine

PS: We kunnen zelf deze blog nu niet lezen of bijwerken maar gelukkig hebben we wat hulp uit Nederland hierbij

Hoe Bali ons bedwelmt

2010-02-11T09:10:00.032+01:00

Op 't moment van dit schrijven zijn we op Gili Air, een piepklein eilandje bij Lombok. Maar laten we nog even terugkijken naar onze tijd op Bali waar we op 18 januari zijn aangekomen. Ik probeer heus het kort te houden, maar het lukt niet erg. Te veel te vertellen! Wil je plaatjes zien ga dan naar de fotosite.

Horen, zien en...
Bali....is prachtig, is druk, is veel. Je kan het een uitdaging voor al onze zintuigen noemen. Uiteraard sloeg ons bij aankomst in Denpasar de warmte om de oren, aangevuld met de klamheid die bij het regenseizoen hoort. Wennend aan deze nieuwe situatie hebben we in Denpasar vooral rustig rondgelopen rondgekeken. Dan heb je de geuren. Die van uitlaatgassen van de overal aanwezige scooters die als kuddes bizons over de prairie hun benzinewolken door de straten uitstoten. Verder is de indringende geur van wierook steeds om je heen. Dagelijks offeren de vrouwen hier meermaals aan allerlei Hindu- en lokale goden. Elk gebouw, dus ook een winkel, pompstation of bank, heeft een eigen tempeltje of altaartje waar de goden worden verwend met hapjes, bloemen en rokende geurstokjes. En wat is er verder nog, ach zoveel te zien... tempels, jungle, rijstvelden.... Het pittige eten en het geluid van verkeer en ondernemers naar toeristen (Taxi! Taxi! Maybe tomorrow? Or dinner? Massage?) maken de ervaring compleet, bedwelmend.

Tjillen dus!
Niet gek dus dat we besloten Indonesië als rustige tussenstop te gebruiken na het rondreizende circus in Nieuw Zeeland, anticiperend op het uitdagende China. We ondernemen hier niet al te veel, en blijven langer op een plek. Zo hebben we in Ubud een week bij kunstenaar Londo in een bungalow gezeten. Uitzicht over de rijstvelden, lezen, mediteren en af en toe met de scooter naar ‘de stad’ voor een hapje. Die scooter was een enorm leuk vervoersmiddel omdat je opeens niet meer herkenbaar bent als toerist maar met je helm op tussen de Balinezen scheurt. Ha! Eindelijk niet dat oeverloze gevraag en gezeur aan je hoofd. De scooter heeft ons op menig tochtje meegenomen met als hoogtepunt een drie dagen durende verkenning van het zuiden waar we er tijdens een spannende rit naar een vulkaan achter kwamen dat zonder regenkleding het erg NAT is om 6 uur durende stortbuien te weerstaan. Hilarische taferelen, en heel veel leuke types leren kennen die ons tijdelijk onderdak boden. Een wandeling over de vulkaan heeft het niet mogen worden, wel een prachtige tocht door de rijstvelden in Tirtagangga. “If not now, maybe in a next life” is een veelgehoorde uitspraak hier. Bali is klein, maar is er zoveel te doen en te zien, dat ik me wel afvraag of we die rust echt ‘gepakt’ hebben.. Het moet een geruststellend idee zijn dat je als Hindu waarschijnlijk genoeg tijd hebt om gereincarneerd en wel verder kunnen gaan met je bezigheden in een volgend leven.

Selamat siang, ook namens Pim,
Jantine

Wonderschoon Nieuw Zeeland

2010-01-21T03:29:00.013+01:00

Lieve mensen, wat was Nieuw Zeeland prachtig! Die natuur.. adembenemend! De steden, de cultuur.. mwa.. niet om over naar huis te schrijven dus dat doen we lekker niet. Op dit moment staan we in Sydney op het punt naar Indonesie te vliegen, maar het is weer hoog tijd voor een update, dus dat komt eerst! De foto's vind je hier.

Zuidereiland
Waar waren we gebleven? O ja, de gezellige kerstdagen in Mt Manganui op het Noorder Eiland. Van daaruit, na afscheid van onze maatjes uit Nederland te hebben genomen, zijn we naar het zuiden afgereisd. Die natuur dus... zo heb je in het noorden landelijke vlaktes, met 100 km verderop verbazingwekkende ‘sounds’ – een soort fjorden - en weer 50 km verder jungle en stranden. Het Abel Tasman Park trok ons erg aan, en daar hebben we een paar volle dagen gehiked. Absurd: we liepen naast goudgele stranden met azuurblauw water, maar dan dóór het regenwoud. Verder naar het zuiden reizend, reden we over snelwegen langs de Abel Tasman Sea – behoorlijk ruig – waardoor je opeens pinguins rechts langs de kant van de weg ziet waggelen terwijl links de tropische bloemen bloeien. Om niet te spreken van het dorpje Franz Joseph waar we een geniale gletsjerhike hebben gedaan, waarna we konden bijtanken in natuurlijke 'hotpools' en vervolgens overnachtten in onze campervan onder de gigantische bomen van een regenwoud. Alle uitersten bij elkaar, insect 'repellent' op je armen smeren terwijl je een biertje drinkt in een ski-hut – we vinden het allemaal maar heel bijzonder! We hebben ook uiterste weeromstandigheden meegemaakt; van behoorlijk warm tshirt en slipper-weer tot aanhoudende regen en onweer. In Nederland mag het dan sneeuwen, hier hebben we de meeste regenval in 10 jaar meegemaakt! Overigens wel een beeetje jammer dat we het sneeuw-epistel in Nederland missen, het lijkt me prachtig om te zien! Leuk dat we veel foto's van thuis toegestuurd krijgen zodat we de wit besneeuwde Kerkdijk (Heerde) toch mogen ervaren.

Back to basics
Het kamperen in de campervan was een ervaring op zich. Het blijkt dat er toch heel veel plekjes in Nieuw Zeeland zijn waar je NIET mag wild kamperen. En dat niemand- nergens precies weet waar welke camping is. Dus da's best een ge-zoek. Wij zetten onze kaarten steeds in op de DOC-sites, campingsites in the middle of nowhere - middenin een national park, aan een meer of aan de voet van een berg. Wel zonder wc of stromend water, maar ach, we waren toch back to basics? Ook zeer basic was het iedere avond koken op 1 gaspitje, het voortdurend ombouwen van de campervan van slaap- naar woontoestand en het gedurende 1 maand leven op 2 m2. Prachtig overigens was de campingsite onderaan Mt Cook - NZ's hoogste berg met 3700m. Vanuit de camper keek je tegen een enorme gletsjer aan; het licht dat dit veroorzaakt deed bijna pijn aan onze ogen! Oh ja, ook heel basic was het onszelf insluiten in de camper. Alles dichtdoen om de zonsondergang achter de berg te zien, en als het donker is terugkomen en merken dat de sleutel nog in het contact hangt.. Aardige buren met een tentharing wisten raad, en ook de rest van het veldje deed mee aan het 'Jeuj! we hebben de camper opengebroken' - feestje. Maak je geen zorgen, de camper is inmiddels heelhuids thuis in Christchurch.

Op naar Indonesie!
In Christchurch hebben we nog wat heerlijke dagen met Wout en Heidi doorgebracht. Lees: biertjes/koffies drinken, poolen, bijkletsen, over kaarten van Tibet en Bali gebogen de heimweeverhalen en reistips van Wout beluisteren. Erg erg leuk. En nu? Nu gaan we onze tas inpakken om naar Denpasar in Indonesie te vliegen. Spannend! Nu is het gemakkelijke westerse leventje voorbij en gaan we Azie verkennen. Ik ken alleen Thailand, Pim heeft ook Laos en Nepal gezien, genoeg nieuws dus!

We horen dat de sneeuw inmiddels vervaagt in Nederland. Succes met de modderboel ;) en tot de volgende update. Liefs van ons beide!

Superstart at Frisco, NZ here we come!

2009-12-29T06:21:00.011+01:00

Hi allemaal, we zijn inmiddels in Nieuw Zeeland; heerlijk hier! Om alle overduidelijke redenen :) Een superkerst gehad samen met vrienden uit Nederland: Harrie, Wout, Heidi, Jorrit en Martine. Aan zee, met veel koud bier, een barbecue, echte kerstlootjes en natuurlijk christmascrackers! Op tweede kerstdag hebben we een mooi zeiltocht gemaakt en met wilde dolfijnen gezwommen, te cool! Vlak na aankomst in Nieuw Zeeland een drie-daagse hike gemaakt rond Mount Ruapehu, voor de kenners: Mount Doom van de Lord of the Rings. Als ware hobbits op zoek naar de ring! Of in ons geval: de hut om te overnachten. Pittig tochtje hoor! Momenteel zitten we op het Southern Island in Marlborough, de streek uit NZ waar de beste wijnen vandaan komen.

We spend some days in Frisco....
Zoals jullie weten begon onze tour in San Fransisco.
Eigenlijk hebben we hier het merendeel van de tijd wat verdwaasd rondgelopen. De kaart op z’n kop en dan in de verkeerde buurt belanden: dat werk. Tja, hoe raar is het ook om te weten dat je vier maanden vrij bent, samen bent en in een stad rondloopt waar je altijd al heen hebt gewild! En Yes! Om dat te vieren trad Zero7 voor ons op; in het beroemde Warfield Theatre. Vriendjes gemaakt met de uitsmijter, dus daar stonden we vooraan (ipv balkon) te genieten tussen het Amerikaanse publiek; jong oud zwart wit, alles door elkaar. Typisch San Francisco, trouwens. Een stad waar iedereen bij elkaar en door elkaar leeft. Zwervers op elke straathoek, waar skaters tussendoor sjezen, zakenlui koffiepauze hebben en sjieke mensen bepakt en bezakt voorbij lopen met kerstinkopen. En het grappige: ze zijn allemaal zeer toeschietelijk en aardig. Ooit een gratis straatkrant van een dakloze gekregen?! Natuurlijk in ruil voor een peuk, maar toch. Langer dan 1 seconde om je heen kijken en iemand vraagt wat je zoekt en legt vervolgens piekfijn uit waar dat is.
Nostalgisch momentje voor Pim en wat vele Epenaars/Heerdenaren zullen kennen: Embarcadero (Justin Herman Plaza)! Dit was tot zo’n 15 jaar terug het skatecentrum van SF (plan B-Questionable), tot het werd omgebouwd tot marktplein vanwege overlast. Zonde natuurlijk. Nu zijn alle trapjes en richeltjes voorzien van stalen uitsteeksels. Voor mij een mooi moment na een fietstocht door het Golden Gate-park de Pacific te zien, dat is toch altijd bijzonder... en het fietsen over de Golden Gate zelf zal ik ook niet snel vergeten! Jammer dat SF net te ver is voor een weekendjeweg.nl, want het is echt een aanrader voor kleine vakantie!

Rondje Southern Island
De komende weken maken we een rondje door het Southern Island van Nieuw Zeeland en zullen hier, naar men zegt, nog veel meer natuurschoon tegenkomen dan we al hebben gezien in het noorden. Kan mij dat bijna niet voorstellen! In onze campervan (geniaal apparaat genaamd ‘Underwater’ met Triton en de Little Mermaid erop getekend) rijden we heerlijk rond. Ramen open, iPodje aan en het hoofd in de wolken (en in de wind). Een hele goede jaarwisseling voor iedereen gewenst alvast! We proosten op jullie en op Nederland!

Behoefte aan NOG meer impressies? Kijk dan op de fotosite!

Liefs, ook namens Pim,
Jantine

Pi en Jeandix on tour '09-'10

2009-12-09T23:52:00.006+01:00

Van december 2009 tot april 2010 maken Pim (Pi) en ik (Jeandix :)) een superfantastische tour, te beginnen in San Fransisco, eindigend in Nepal. In de tussentijd doen we New Zealand, Indonesia, Hong Kong, China en mijn grootste wens Tibet aan. Hier kan je onze belevenissen volgen, als je dat leuk vindt natuurlijk!

Voor de liefhebbers nog even wat leukigheid uit Nederland, namelijk:

1
Foto's Feestje Marjan & Jantine 30 jaar, Cafe Speijk Amsterdam, 7 november 2009

en 2
mijn filmimpressie van Lowlands 2009 (nagenieten blijft immers leuk!!)

Sealions and sandboarding

2008-02-26T20:00:00.010+01:00

Hi all, although my Peru-holiday did already come to an end, I still want to show you some photos of the last 1,5 week. I visited the floating reed islands and Isla Taquila in Lago Titicaca - with 5000 m the highest lake on earth. Such beautiful nature on the Isla Taquila that's well preserved of the rest of the world and history. Furthermore I went to the Islas Ballestas at the pacific coast, these are some sort of mini-Galapagos. Sealions, pelicans, penquins.... crazy! Especially when you realize it's only 30 km away from Huacechina where I spent my last days filled with water, sun, sandboarding in an oasis. After the cold heights, a very welcome end of my holidays.

Cusco is niet te koop

2008-02-26T12:34:00.006+01:00

22 februari. Peru is in rep en roer. Een nationale boerenstaking en voortslepende protesten in Cusco, leidden er toe dat in verschillende provincies de noodtoestand is uitgeroepen, wegen geblokkeerd bleven en vier doden vielen. De boeren protesteren tegen verschillende maatregelen die hun belangen schaden, waaronder het vrijhandelsverdrag met de VS. Daarnaast zijn autoriteiten, inwoners en toeristische organisaties in Cusco sinds januari in verzet tegen nieuwe landelijke wetsvoorstellen met betrekking tot het cultureel erfgoed van Perú. Landelijke autoriteiten zien nieuwe kansen voor economische groei, de Cusqueños de teloorgang van hun cultureel erfgoed.

Cusco, het culturele centrum van Peru, kent veel archeologische en historische bezienswaardigheden en is sinds 1983 aangemerkt als UNESCO werelderfgoed, samen met de Inca-ruines van Maccu Picchu in dezelfde regio. Nu de nationale overheid in Lima met de invoering van nieuwe wetten (buitenlandse) investeerders kansen wil geven te opereren in deze als erfgoed aangemerkte gebieden, komt de bevolking van Cusco in opstand. Sindsdien is het onrustig in de druk bezochtte stad. Verschillende protestacties en stakingen vonden al plaats, georganiseerd door de Asamblea Regional de Cusco en de arbeidersbeweging Cusco (FDTC), met daaraan gelieerde 55 belangenorganisaties.

Private investeringen

De Peruaanse overheid wil niks weten van deze protesten. Eerste minister Jorge del Castillo beticht in El Comercio van 17 februari de Cusceense bevolking van onverantwoordelijk gedrag, gewelddadigheid en het creëren van chaos. Hij spreekt over ‘barbaarse acties’ in relatie tot een aangekondigde bezetting van de Maccu Picchu, het vliegveld en de spoorweg. Ook verwijt hij de initiatiefnemers van de protestacties te weinig belangstelling te tonen op een politieke manier het gesprek aan te gaan.
De protesten gaan met name over de omstreden wet 29164. Deze wet beoogt officiëel ‘de duurzame ontwikkeling van toeristische diensten rond het cultureel erfgoed’ te stimuleren. In de praktijk maakt deze het mogelijk vergunningen te verstrekken voor uitbreiding van private ondernemingen rond de Cusceense monumenten. Denk bijvoorbeeld aan het bouwen van een toeristencomplex met hotels en winkels of het aanleggen van een kabelbaan naar de Maccu Picchu. Het verzet is ook gericht tegen de wet 20167, die het mogelijk maakt vergunningen te geven aan private organisaties om projecten te ontwikkelen rondom historische en archeologische rijkdommen.
Hugo Gonzales Sayán, regionaal president van Cusco, en tegenstander van deze wetten, vreest dat de wet potentiële investeerders faciliteert, lokale belangen buitenspel zet en het cultureel erfgoed kan beschadigen (El Comercio, 7 februari). In hetzelfde artikel laat minister Aráoz van internationale handel en toerisme weten dat de wet zodanig in elkaar zat dat misbruik ten koste van lokale belangen voorkomen zou worden. Ze ziet de wet 29164 als een injectie voor de economische situatie van de regio: 'De wet wil private investeringen in de toeristische sector stimuleren'.
Als gevolg van de protesten werd de wet op 13 februari aangepast in het congres, om vervolgens aangenomen te worden met een krappe meerderheid. Nu mogen regios zelf kiezen of ze deze toepassen. De Cusqueños, die zichzelf beschouwen als de verdedigers van het historische Inka erfgoed in Peru tegen de centralistische regering in Lima, nemen hier geen genoegen mee en de protesten gaan voorlopig dus door.

Cusco no se vende

Het onderwerp leeft onder alle geledingen van de bevolking. Op 23 januari defileerden duizenden demonstranten in Cusco-stad, tegen de achtergrond van het het centraal gelegen Plaza de Armas. Taxichauffeurs, handwerklieden, baliemedewerkers en vele anderen legden hun werk neer. Terwijl ijsverkopers goede zaken deden onder de demonstranten, keken politiemannen toe en hielden winkeliers hun deuren gesloten.
Mannen en vrouwen, professoren en studenten, boeren en stedelingen, scandeerden leuzen als 'Cusco se defende, Cusco no se vende' wat zoveel betekent als 'Cusco verdedigt zich, Cusco verkoopt zichzelf niet'. Roger Villena, jurist, liep mee in de stoet. Villena: 'We zien onze lokale trots onder onze handen vandaan getrokken worden. Steeds meer van dit soort trekpleisters komt in handen van privé-ondernemingen in Lima en het buitenland'.
Het wantrouwen van de bevolking ten opzichte van de nationale autoriteiten is groot. Zodra congresista - nationaal volksvertegenwoordiger - Obregón ten tonele verscheen, gooiden betogers hem minachtend muntjes van 10 en 20 centimos voor de voeten. Achtervolgd door een fluitende en joelende menigte vluchtte Obregón het dichtstbijzijnde café in. Toeschouwer Elvir, student: 'Door privatisering gaat het geld rechtstreeks naar de grote bazen in Lima, of naar buitenlandse investeerders. De gewone mensen die werken als taxichauffeur, achter het loket, als gids, schoonmaker, al die mensen krijgen een minimaal loon. Er komen meer toeristen, maar daarvan merken de Cusqueños niks'.

Gebrek aan alternatieven

In 2000 was er een incident dat metaforisch is voor de angst van de Cusqueños dat commerciële belangen de historische overstijgen. Een reclamespotje werd opgenomen op de Maccu Picchu, en een hijskraan beschadigde onherstelbaar één van haar meest waardevolle gedenktekens. Ex-president Fujimori was destijds al bezig met plannen om de Maccu Picchu te privatiseren, waarop de Peruaanse bevolking en de rest van de wereld furieus reageerden.
Feit is wel dat het aantal bezoekers van Cusco en Maccu Picchu alleen maar stijgt en dat zal investeerders blijven aantrekken. Hoe de Cusqueños de toeristische sector in hun regio op een andere manier willen vormgeven, is de vraag. Er bestaan wel degelijk initiatieven op het gebied van duurzaam toerisme, maar deze vormen nog een minimiaal percentage van het aanbod in Cusco. Hoewel de Cusqueños eensgezind protesteren, hebben ze nog geen helder plan gepresenteerd hoe de miljoenen toeristen wél tot een eerlijke verdeling van de rijkdommen zouden kunnen leiden.

Zie ook:www.diarioelsoldecusco.com

www.elcomercioperu.com.pe

Maccu Picchu es maravilloso

2008-02-01T19:46:00.000+01:00

....Maccu Picchu, Sunday 27th of January. I was glad to arrive there, for I told you already I had been sick. I actually wasn´t good the whole day before as well as the night. But in a miraculous way, I got better. Or maybe it was the Maccu Picchu itself that made me better. They say it always was a spiritual place. When the Inca´s in 1450 AD build there highly developed empire here, they lived in perfect balance with nature and heaven, (the) God(s), spirits, however you want to call it. And still this symbol of Inca culture is a place that gives many people inspiration and enthusiasm, which literally means ´into God´. No wonder the whole world wants to visit it nowadays and the Peruvian government puts more and more rules to regulate this overload.

After a splendid breakfast at 5.30 with pancakes and scrambled eggs (jetlags en the altitude do weird things to me) Marie and I arrived early at Maccu Picchu, at six in the morning. We climbed the Wayna Picchu, which is the dark mountain you always see on the pictures as well as mine. Quite a climb, raining, steep, but really worth doing. Sittin´on top of the world..

Our guide, Cosme, turned out to be THE man who knows everything about the spot. He was funny as well. We had such a good time with him and he easily convinced us to buy his book about Maccu Picchu. In which you find an interesting point of view of a Peruvian man who lives in the glory of his Inca past and blames all the problems of the world on the colonists, the Spaniards. And looking at present Peru, I can really understand why the Inca-period and its symbols, like Maccu Picchu, or heroes like Tupac Amaru are praised here.

The Inca´s choose this area to build the city because it was safe, fertile and there were the necessary conditions like rocks and fresh water. They arranged it all so well, that there was always enough of everything for everybody. Which meant they had lots of time for spiritual business, for developing skills like astrology, a calender, a compass (which seems crazy without modern technology). A substantial part of the ground was dedicated to research and improve mais-seeds. Stealing and lying were the biggest sins. As well as lazyness. Therefore, animals were never used for the hard work. They did it themselves. After a 100 years living there, these Inca´s were attacked by the Spaniards. The elite fled into the jungle, taking with them the most precious belongings and the smartest people. The people were catched, the treasure called El Paititi is still somewhere in an unfindable place that ´white men´ can never find unless they have an Inca heart. They tried, of course, still do. It is said that a special tribe defends the treasure with their lifes and stranges things have happened to those who approached. The other part that´s left of Inca culture is 1 Inca who was taken to Europe as a slave. Some still hope for his return and with it, the return of the Inca empire..

Back on gringotrack

2008-01-30T00:58:00.000+01:00

Finally, some news from Peru! I hear you wondering, what is she doing all the time? At this very moment I´m sitting in an internetcafé in Puno, next to Lago Titicaca. The nature is stunning… After a nice goodbye of the people I met in Cusco, I´m travelling southwards now. Ofcourse all backpackers take the same way, allthough we all think we´re quite original. This way even has a name: the Gringotrail which means trail of the white men. Tomorrowmorning I´m taking a boat for a group-daytrip to some beautiful isles, looking forward to that.

Well, let´s go through last week in big steps. I studied a lot of Spanish (even earned a certificate ´Espanol intermedio´), drank a lot of cafes cortados with Sarah (otherwise I would´ve never got that certificate), watched sunset from our balcony after the lessons, walked into a huge demonstration against the privatization of tourism in Peru (quite necessary protest!), went out for dinner and beers every night with my schoolfriends. Furthermore, I was sick last weekend. Not too good, because on Saturdaymorning I was expected to go to Maccu Picchu very early, around 5. Didn´t want to miss that… After a night of dreaming horrible things in Spanish language, I really ´dragged´ myself out of bed and went with Marie, an Austrian girl, to the train. We ended up in Aguas Calientes which is the startingpoint for Maccu Picchu.

Aguas Calientes is the noisiest place on earth. Our hotel lay between the busy railway/mainroad and a river that moves such great amounts of water that it sounds like a huge storm. Not much to do there, except for playing with kids and waterballoons! Soon it´ll be carnival in Peru and the Peruvian people practice this by throwing water to eachother. Some do it with bottles, other with buckets. The kids are really fond of the colourful waterballoons and I ended up in the girls-group, attacking the boys-side. With my long arms I was a big help, I think we won!

It was nice and warm in Aguas Calientes, about 25 degrees. I sat quite a while along the riverside in the sun, reading, writing and talking with some people I met in Cusco. One of them is a Suisse woman, backpacking through Latin America. The funny thing is she´s 51 years old. She decided some years ago she really wanted that and has such a good time. So mum, it´s never too late!
To be continued….

Viva el Peru

2008-01-19T18:35:00.000+01:00

So hi everybody! It´s been a while, but after almost a year of not updating my travelblog I´m back in business. I´m not sure if you can call a three-week holiday ´travelling´. There are quite serious backpackers that have explicit ideas about what is the ´real´ travelling. Usually this has to do with exhausting, long trips in extreme circumstances that go together with smelly hair and a relaxt attitude. I´m not sure if I fit into that profile. Still I have the feeling this trip fits into my travelblog. So what are my plans? A combination of studying Spanish and travelling around south Peru. I just arrived two days ago in Cuzco, a sweet colonial town in the Sacred Valley, surrounded by green mountains and close to Maccu Picchu. This week I stay in a (really well atmosphered) studenthouse in the citycenter. Next Monday my lessons start. I write in English again so my non-Dutch friends can also follow my adventures. Hasta luego amigos!

Palermo Is Magnifico

2007-10-29T17:13:00.000+01:00

In october I was in Palermo, Sicilia to visit my friend Wouter who studied Italian over there. It was a great weekend, especially because Wouter knew the whole town, showed me around and introduced me to all kinds of people. Here´s some photos, just a little impression. Ciao!

Two thousand (s)heaven

2007-01-06T17:16:00.000+01:00

Let 2007 be a year full of inspiration, new ideas, action, health and memorable meetings. In short: the best wishes to you all! Cheers!

Humble Holland

2007-01-01T23:27:00.000+01:00

Back home.
Getting used to humble Holland again. Kind of hard, but thanks to a splendid christmastime with family and friends a lot easier to bear :) A little impression of a warm welcome with cards, pies, flowers, champagne and beautiful people.

Adios Costa Rica

2006-12-18T22:10:00.000+01:00

Buenas! A quick last word from costa rica, pacific coast again. I'm in Jaco, a beachplace, after visiting Samara. The finest beaches ever seen, huge waves that I barely survive during my swims. Travelled with guys and girl I already knew, met eachother in the bus in San Jose. Over here the atmosphere is really cool, a nice hostel where we made a huge bbq last night. I'm preparing for my back home a bit now, especially mentally for it could be tough.. I don't feel any urge to leave this 'sweet' life. So I'm pretending not to hear or see anything, and don't talk about it too much. .

From up here I wanna give you all the best wishes for 2007 and the nicest christmasdays. Thank you for reading my weblog, it has been a pleasure to do it and to get the nice reactions.

Hasta luego! Big kiss,
Jantine

Nicaragua's South Pacific

2006-12-15T21:21:00.000+01:00

San Juan del Sur.

I’ll ride the wave…

Some other Pearl Jam lovers (or maybe just Nienke T?) know how to finish this sentence, and more importantly what it means: freedom, action, no fear, surrender. The surfing environment San Juan del Sur at the pacific coast of Nicaragua seems to connect well with this mentality. For some reason, the music I travels with me so these days on the pacific coast I listen a lot to American rockmusic. Rough, lyrical, dynamic, extreme, just like the beachlife here. I’m totally into the Red Hot Chilli Peppers.

And yes, I tried surfing on Playa Madera, the ultimate surfingbeach in this area.. on this very day, the waves were 100 meters high and I saw the real good surfers disappearing into this wave-curls… incredible.. like I know it from videos. Next beside me. I can totally understand people make surfing their way of life. It’s mystical, looking over these little black puppets on the horizon, sitting on their surfboards, waiting for the waves in this silvergrey sparkling water. I could stay forever just watching this.

I’ve been about a week in San Juan del Sur, a nice fishingplace in a bay with the most beautiful beach reached in 40minutes by bus through the jungle. I met a lot of people here that I already knew, so that gave my stay a big ‘cosy’ idea. Have been there on the beach quite a while, for it was the first time I saw the Ocean Pacific in real... amazing, I loved it here.

With two friends from the US, Shawn and Brent, I stayed a night on Playa Madera, the beach next to San Juan del Sur. Quite an adventure. We saw the sunset, collected wood, made a fire to keep the bugs away, ate fruit and cookies, heated cans on the fire, did some nice storytelling – just the way it should be. While being asleep, it started to rain, so we had to pack and hide under the rocks. Later it got dry and I suddenly woke up at four, seeing an amazingly clear sky with all the stars you can dream off, hearing the fire behind and the sea in front off me.

At the moment I write this, I’m still at the pacific coast but then in Costa Rica, and will stay here this week, heading more southwards tomorrow already towards Jaco and Manuel Antonia.

La Luna Llena de Nicaragua

2006-12-12T04:27:00.000+01:00

New stories, new stories! And a big tanx to all your nice remarks that I read on my weblog, you don´t know how fun it is to read these warm words!

Costa Rica is the place where I am right now, to be more precise: San Pedro, a suburb of San Jose which is the capital. Stefany, my travelfriend, works here in a radio-educational project from Liechtenstein and I was invited to come over for a few days. We were so happy to see eachother again! She works at this very moment and I explore the town and shoppingmalls :) Quite fun to be in ´normal´ shops after some months. It´s really obvious for me that I´m in a better developed, richer environment now, for the western-classy clothes people wear, the enormous amounts of christmaslights and the wellfunctioning internet.

Let me tell you about the first place I visited in Nicaragua after my delightful weekend in Antigua, which was Granada (pic at right, you see they build the christmas tree at the left, a happening that gathered the whole town for two days in the central parque). I was quite happy to be there after a two day busride through El Salvador and Honduras, although I had good fun with some people there. It´s funny how it works travelling alone, cause you never really are. On the one hand, there are the other backpackers with who you get in contact very easily because you have the same interests and problems (exchanging money at the border, find a good place to sleep, a safe bus etc etc), on the other hand you have the native people who usually are quite interested in who you are and where you´re from and with whom I can practice Spanish conversation. So, after talking two days I was quite exhausted ;)

Granada is a beautiful colonial town, with a nice church and processions of the a statue of the virgen Mary every night (a ´costum´ carried out by the churches in town), quite a big happening with fireworks and music. Baby´s, pubers, mothers, grandfathers with walkingsticks, the whole family is present. Fireworks are all around every place I visit and OH the noice it makes. People would laugh very loudly about tvspots like ¨Je bent een rund als je met vuurwerk stunt¨ because you can get it as easy as candybars and do anything you want with it. I visited a museum, walked around and had fun with other travellers in the hostel, watched somes movies. Quite relaxed.. So it was time for a bit of workout.. that I found on Isla de Ometepe, a gorgeous wild natural island in the Lake of Nicaragua, consisting of two vulcanos. In Hacienda Merida, the hostel, I found a nice bunch of people that I did a mountainbike tour with, hiked the vulcano, played cards with and watched la Luna Llena at the dock on the lakeside. These sporty things were quite challenging for me. That´s got probably to do with the fact that we started too late mountainbiking to a spring, so we had to return in the dark. There´s hardly any light on the island, and the track was only uphill-downhill ´on the rocks´.. Fortunately the fireflies led the way but could not prevend some crashes with blooded knees. As for the vulcano-hike (which was supposed to be ´good fun´, thanx Brent and Shawn): 9 hours of climbing, crawling through the mud, over and under trees (see green pic left), 7 degrees, rainy, no view and an immensely steep descend to the foggy craterlake - it was only later that I found out people died here - with TOO SMALL shoes... is not really my thing.. Ofcourse I was very proud I climbed this 1500 m steep high vulcano (see pic right down). And I didn´t know how soon I´d pack my backpack to head towards San Juan del Sur, at the south of Nicaragua.

Via Coban back to Antigua

2006-11-27T23:23:00.000+01:00

HI there! It´s been a while but ooh I´ve been so busy these weeks. Had good fun, saw a lot of nature and ended up at the beach South-Nicaragua in the rustic fishingplace San Juan del Sur. Tomorrow I´m heading southwards to Costa Rica.

After Livingston, I went to Coban in the middle of Guatemala. The most beautiful springs on earth in Semuc Champey, are next to this place. We spent a day there exploring the area, swimming and climbing. In Coban we met a nice man who just started a hostel over there, we had such a good time with his friendly family and could practice lots of Spanish. The strange thing was, that for unknown circumstances the temperature went down to about 1 degree Celcius! A big problem for many people, especially for the ones that are used to sleep on the streets. As you can see on the picture we had to use our bed-poncho to have a bit of a warm breakfastmoment.

Stefany´s friends (pic: me with the ´homemade´ orange), very comfortable and very nice, here I met some ´Dutchies´ that live in the same street, inviting us for dinner, movies and rides to town. My last night with Stefany was also here because she had to go to San Jose where her job at an educationalAfter that we spent a weekend close to Antigua in the house of radiostation was waiting. And ofcourse, I had to move on as well to Nicaragua. More about that later!

The Stars in Tikal

2006-11-27T17:55:00.000+01:00

The experience I´ve been wanting to share with you is my visit to Tikal, the ancient Maya site in the dense jungle of North Guatemala. In many ways a special experience, and not only for the fascinating history of the Mayas or the starry night in a hammock.

When we arrived at 6 in the evening, it turned out that the Park Tikal was closed for visitors. The reason? All the presidents of Central America were there at that moment, making lots of noice with their big helicopters and leaving no space for others (seems logical concerning the fact that Tikal sizes only 576 km2). For Stefany and me that wasn´t a problem, cause we would stay overnight to see sunrise at Tikal the next morning. So we took our time to explore the jungle, meet many mosquitos and admire the ´grotesk´ arrival of the presidents. At 21h ´en punto´ the ligths went out in our hotel and with some others we climbed up a roof to watch the stars and drink a beer. The howling monkeys, the snoring insects, the fireflies leaving fluorescent traces made it a real jungle experience. Incredible!

At 4 o clock in the morning we jumped out (ahum...) our hammocks, ready for sunrise. Our enthusiasm was only a little bit tempered by the fact that Stefany left her contact-lenses inside the locked up hotel. The attempt to break in didn´t work so imagine me walking through the jungle, while it´s raining, while it´s VERY dark, with a girl hanging on my arm that can´t see a bit of all the impressive things we pass by... Around 6 it got lighter fortunately and there we sat, on top of a 65 meter-high-pyramid, watching sunrise in a red-black sky above the Guatemalan rainforest with it´s majestic Maya-temples. The rain started again, making the whole even more absurd, eery, cool, I cannot find the word. (Stefie still didn´t have her contact-lenses so we made an extra hour of walking back to the hotel in the pooring rain, remember the pic?)

Okay, are you still tuned? I want to keep this weblog short, but it doesn´t work this time. Don´t sayI didn´t warn you! There we go then. The Mayan civilization is the oldest after the Greeks and the Egypts. The buildings at Tikal have been built between 4 BC and the 850 AD by the population of the Mayas in Tikal (100-200.000 people). This highly civilized culture was at its peak between 200 and 850 AD. After it, they mysteriously abandoned Tikal. According to our guide Giovanni, this had to do with environmental issues. Many dry years, infertile ground afters years of exploiting the soil for agriculture made the Mayan´s desperately sacrificing more and more people to their gods in trade for rain and life. They even sacrificed the king, but even that didn´t help.

From Tikal and other Maya'cities in the area, Mayas spread over the country and divided up in many submayan cultures with all their own practices, symbols and languages (that are in fact so different that different Maya'villages right now don´t understand eachother when not speaking Spanish!) It´s only after the arrival of the Spanish they start to make their famous clothing-handcraft. The name Maya itself also comes from the Spanish, who were answered the word ´Mayap´- ¨I don´t understand¨ - by these indigen habitants of Guatemala, Nicaragua, Belize and Honduras. Later they mixed up with Aztecs and other native inhabitants of Central America. The Ladino´s in Guatemala are a mixture of Spanish and Maya´s, having a higher social status than the generally poor, struggling, non employed Maya´s. This is a big inequality in Guatemala.

As mentioned, the Mayas sacrificed people and had more crual practices, like killing a non maya by surrounding him with a huge group, throwing spears. Or the ´meso america ball game´, a combination of football and basketball, where not the looser but the star, the winner was murederd by sacrifice. They only wanted to give the best they had to their gods, so it makes sense doesn´t it?

Interesting is the theory of guide Giovanni about the origin of the May´s. According to him, they come from Asia. Similarities in looks on the outside but there´s more. The tailbone of both groups seem to have a bluegreen spot just above it. Furthermore the pyramids in for instance Cambodja look very much alike the Mayan pyramids. Before the Mayans came in central america there was lots of natural problems in asia like earthquakes, storms etc. So they went to tranquil central america where non of the old Maya ruins were ever violated by nature.

History is so simple.

Still alive in Livingston

2006-11-20T18:55:00.000+01:00

Hello! Greetings from Livingston, West Guatemala at the Carribean coast, only to be reached by taking a boat over the Rio Dulce. A quiet village where in earlier days the slaves from Africa arrived which resulted in a very colourful town of Garifuna´s, Maya´s and ladino´s. The Garifuna´s are a minority in Guatemala, for the population consists mainly of Maya´s and Ladino´s - a mix of Maya´s and Spanish people. The Rastafari is all around in Livingston.. relaxed atmosphere, music everywhere, streetlife till late at night. We were in a Garifunabar and enjoyed a nice show with african girls dancing, one of them asked me to join.. so I did.. was very funny! and scary :)

And what I loved very much... to see the sea! What´s really too bad though, is that the the beaches are not very beautiful. They´re small and there´s lots of trash, especially flipflops and bottles and other plastic rubbish (everything that floats). It seems the water is rising, so the beaches get smaller. Furthermore most countries at the Carribean don´t have well functioning ´trash management´, so it keeps piling up especially because the populations are growing rapidly. We made a nice walk of about 5 hours yesterday to waterfalls where we swam. ´We´ are my travelcompanion
Stefanie, Ana from the US and two Spanish guys Jordi and Jose. We spoke lots of Spanish the last days for the guys don´t speak English, I´m getting more and more comfortable with it. We met them at a ecological (VERY basic..) hostel at Rio Dulce, in the middle of the jungle where we have been kayaking, walking, swimming and visiting a developmental schoolproject. The picture at the right is in the middle of the jungle, while Stefany and I are soaking wet from head to toe.. Sunrise at Tikal was great and we experienced the rainforest in its true ´sense´.. later more about this. Bye!

Dansen op de vulkaan

2006-11-15T19:22:00.000+01:00

O WOW.. this weekend I literally danced on a vulcano...

it was such an amazing experience.. climbing the vulcano Pecaya, we approached the lava at two meters distance. Meanwhile, we could not see further than 10 meters because it was so cloudy. It smelled like a bige fireplace. We could only HEAR our guide shouting ´this way, this way´ and not see him. It was appr. 50 degrees and we saw the boiling lava under our shoes - which nearly melted. Can you imagine it felt like being in a Lord of the Rings-kind of movie?

Of course, at the end we threw in ´our precious´ and saved the world! (If anyone has got the lyrics of the song 'Dansen op de vulkaan, I would be happy to receive it!).

Right now it´s Wednesday the 15th and I am in Flores, North Guatemala. Last Monday I left Antigua and Stefanie and I stayed in this little city Flores for a day to relax, read and swim in the lake. In about two hours we go to Tikal, one of the most impressive Maya-ruinsites in the world. A unique place because it´s in the middle of the jungle. ¡Adios!

La vida en Antigua

2006-11-07T23:58:00.000+01:00

¡HOLA A TODOS! Finalmente una otra historia de Guatemala para ustedes. Don´t be afraid, I won´t change to Spanish already.. even if I wanted to.. My Spanish improves by the day but I have to work hard for it. The combination of this language course in the morning with Salsa-classes in the afternoon is very good. Mind and body are very satisfied :)

LAST WEEKEND I went to Lago Atitlan with some people I met here. San Pedro was the place were we found a hotel. This is some sort of old hippie-place with lots of places to go out and tjill.. so we did. This place is like Antigua situated between volcanos, but much more isolated from the rest of the world. The best way to get there is by boat and it´s clear that the western people that live there (a minority still) don´t have much to do but smoking pot, drinking beers and juggling with fire ,) We stayed in a nice hostel with great view (see the pic) and swam in the lake. Like Antigua and I guess much more places in Guatemala the people here are very ´happy´ and colourful religious, from Saturday to Sunday we heared them sing in one of the many churches. Texts like the one you see on the picture (Jesus is the Lord) are very common here.

LIFE IN ANTIGUA is good. I did make the plan anyhow to leave this place next Monday with Stephanie to explore more of Guatemala and I´m looking forward to it! I´ll give you a little impression of the daily life. I wake up around 6 in the morning because by then it´s very light outside and the Guatemal girls that work here, Anna and Christi (sisters) make lots of noice when they start their working day. It´s very nice to have the chance to live and learn with them - Mayas and only Spanish-speaking girls. On the picture you see we gave them a map of the world. Their first question was ´what´s the blue?´. They´re very mature although they´re younger than most of us, I think mainly because they have lots of responsibilities for their family. I´ve been invited to a ´real´ Maya-wedding by a friend of them, but unfortunately I´ll be away by then. Christi is very sweet, a few minutes ago she came to me and gave me a little bag with Guatemaltecan Worriedolls for good luck.

Usually I have some breakfast on the roof in the sun and do my last homework. Around eight we walk to school were we have classes till 12 o clock, with a little coffeebreak that gives us time to exchange the latest gossips in town – and believe me, after some weeks in this small place everybody behaves likes he or she has been here forever. The school is on a picture at the left, it´s beautiful.

My teacher is very dear to me already, this is Blanca (see pic). She takes me everywhere and tells sooo many story´s that I normally would never hear. For instance, did you know that because children have breast-feed until 2,5 years over here, the mothers have to think of a little lie to get the kids to eat normal food? They put rice on their breasts, so it looks like there are worms with the purpose that the kids don´t like it anymore.

I have been working in a school, playing with little kids that cannot go home for different reasons. It´s very funny to talk with little kids that give their best to correct me when I speak bad Spanish. QUE VAMOS HACER???? screamed one of the girls to me after I asked four times what she was saying. I will never forget how to say ´What are we going to do?´ in Spanish again..

Right now I´m going out with two housemates, Minke and Marlijn, for cubas libre. Tomorrow I go with my teacher to a museum in Jocotenango, to see how coffee and clothing is made in Guatemala.

¡Adios!

New York

2006-10-31T06:11:00.000+01:00

Well hi everybody, as promised here are some tales about New York. But I guess, the pictures also speak for themselves. By the way, if you click ON a picture, it gets bigger, maybe you´ll spot some interesting details. The rose you see at the left is at ground zero. Was very impressive actually. My thinking was Off all the cities in the world, New York must be the most tolerant one. And see what happened there. Furthermore, you see the brooklyn Bridge.. hiphop, jazz, music.. Also a painting I saw at the MoMa museum, the Museum of Modern Arts.. Macke (Hope), Monet, Picasso, Kirchner, Mondriaan, Warhol.. its all there, incredible to see that finally!! I went to Chinatown, where there was a streetfair (the photo with the balloons) and I had several chats and noodles. There{s the neighbourhood-discussionpic about Beirut and Israel, very interesting to read what they say. Theres Carnegie Hall where I went in for free... to see a piano recital of a famous american composer (??) Leon Fleisher. And of course my mom and Josien came for a couple of days to join me and! We stayed at the Waldorf Astoria hotel, thanks to Baukejan en Gerlinde. I had a tour in the United Nations building as well, very impressive (The Freedom of Expression-pic). Furthermore I met friends of Nynke´s. Monika and Emon, they took me out for dinner with other friends, we went out as well to a real non-smoking Manhattan-cafe so I got a little impression of New York´s nightlife. Then there was Brooklyn, Soho, Levi´s trousers for 35 dollars and other important things :)

As a whole I think New York is so friendly. At first a got a little scared because the moment I put my foot out of the hostel for the first time, a women came over, asking : are you from Holland? You look SO European!!´. But then I noticed people really laugh to eachother and step aside for eachother on the sidewalk. IN the restaurant there´s free water and bread. Waitresses that are willing to serve you. SO not Amsterdam :) Then there´s the intercultural thing happening everywhere and it doesn´t seem to be a problem or a reason for anxiety. Can´t forget the little food-bar with american music, kosher meat and halal sausages. The black busdrivers that help old posh ladies into their bus and giving all the information about the traffic you want. Funny. Ofcourse I´ve only been there for a short time but still, the atmosphere seemed friendly and tolerant.

So far my New York Tales letting out a lot of stories ofcourse but I guess if I write more it really gets too weary. It's late and my Spanish class is already at eight tomorrow morning. So good night!

¡Hola Guatemala!

2006-10-29T23:36:00.000+01:00

Antigua/Guatemala - Hiii everybody, just a quick word to let you know everything is okay up here! I´ve been in New York for a week and that was awesome.. Right now I´m in Antigua, a nice small kolonial town in Guatemala. I wondered if everything would work out, but it did, more than I expected. I was picked up at the airport in Guatemala City by the driver of the Spanish School I´m in (he had a paper in his hand with ´JANTINE VANT´ in huge green capitals, couldn´t miss that :))

I stay in a studenthouse with eight others from us, canada, holland, sweden and even liechtenstein. Aged all between 23 and 30... I was a bit afraid I would be an old woman here but that´s no problem. I helped Ana, the housekeeper, with dinner (Tina-dinner) and we ate with the whole group. Ana is 21 and has got 11 brothers and sisters. It turned out that yesterday everybody went out. It was ladiesnight - cuba libres for 20 cts.... (reminds me of Zwolle..) Luckily I heard this is not a daily habit, cause I´m here for other purposes right?! My room... ah well you can see it on the pictures, I think about organizing salsaclasses or futbol in there...

This place Antigua is sooo sweet, it looks like a fairytale, the little streets, the cobbledstones, the coloured houses, nature around it. But ofcourse it´s not. Most of the people are really poor. That´s something you have to realize when you´re in this kind of ´comfortable school-studenthouse environment´.

Right now I´m going out to find a lunch somewhere. By the way, my Spanish is quite allright, I didn´t know it was still there!

Groetjuuus Jantine